Waar ligt de grens tussen complotgekkie en criticus?

complotgekkie elite kritiek

Het zal je opgevallen zijn, we leven in bijzondere tijden. En daarin lijken we vooral gewoon lekker met z’n allen zo hard mogelijk tegen elkaar schreeuwen. Dat is wel lekker, je hoeft verder ook niet zo heel veel te kunnen, maar het helpt natuurlijk niet. Een van de gevaarlijkste dingen die we erdoor doen, is anderen monddood maken. Ook als ze misschien wel een goed punt hebben.

Dit is onder andere van toepassing op de corona-maatregelen. De hardste schreeuwers krijgen daarin de aandacht, maken dogmatisch korte metten met ideologische weerstand en lijken steeds meer mensen te enthousiasmeren met hun idiote gedachten over 5G, pedofilie en wat al niet. Lekker gewerkt, Lange Frans.

De reactie hierop van de mensen met gezonder verstand, vallen vaak in de categorie ‘vuur met vuur bestrijden’. Gewoon keihard terug roepen en ook boos worden. Wat al net zo dogmatisch is.

Dogmatisch en dogma zijn trouwens best lastige woorden. Het betekent dat je spreekt vanuit de stellige overtuiging dat jouw gedachtegoed het enige juiste is. In het geval van discussie zeg je dan meestal gewoon ‘nee’. Wie niet voor mij is, is tegen mij. Dat idee.

Gezonde kritiek wordt weggehoond

Dat leidt tot het volgende. Mensen met een gezond stukje kritiek, noodzakelijke voor het goed functioneren van een maatschappij, worden ook over dezelfde kam weg gedogmatiseerd. Want kritiek is kritiek, dus dan hoor je immers direct bij de tegenstander. Zo ontstaat er een volledig onwerkbare situatie, waar niemand niemand naar elkaar luister en waar niemand wat aan heeft.

Want heus, je mag wel kritiek hebben op het coronabeleid. Politici zijn ook maar mensen die proberen het beste te doen. Daarvoor laten ze zich adviserend oor experts en echt niet door de lange armen van de door Bill Gates aangevoerde lizard-people. Maar zelfs die experts maken modellen, plannen en theorieën op basis van de tot dan bekende informatie. Dus dan is het onvermijdelijk dat adviezen achteraf niet helemaal juist zijn. Maar in tijden van pandemie is een half correcte beslissing beter dan geen beslissing.

We hebben niks aan rappende graancirkelfilosofen

lange frans
“Wow.”

Over de mondkapjes bijvoorbeeld. Die werken dan wel, dan niet, ’t is maar net wat de wetenschap nu weer ontdekt. Iets wat trouwens volstrekt iets anders is dan een mening, maar dat is een ander verhaal. Experts en politici zitten er dus soms naast, al was het maar dankzij voortschrijdend inzicht. Dan is het noodzakelijk dat oppositie en burger hier kritiek op kunnen uiten en dat je als criticus nooit gelijk wordt gesteld met een rappende graancirkel-filosoof is.

De lijn tussen die twee punten, de criticus en de complotgekkie, is steeds vager. Maar het is belangrijk dat we hem blijven erkennen en blijven duiden. En dat we blijven luisteren, alert zijn en opletten. Want aan gekke complotten hebben we niks, aan gezonde kritiek des te meer.