Stadskunstenaar Jamila Faber bijna op de helft

lola en de grijze massa door stadskunstenaar

Stadskunstenaar ben je niet voor het leven. In Leeuwarden ben je het voor twee jaar. Jamila Faber is zodoende alweer bijna op de helft van haar termijn. Tijd om even bij te lullen

Vier projecten per jaar is wat de stadskunstenaar aan Leeuwarden levert. Rond Valentijnsdag struikelden we in de stad over gekrijte gedichten die de schaduwzijde van de liefde bezongen en even later was er de voorstelling ‘Luik’ in een boot.

Sinds heel kort kun je haar lichtjes op Leeuwarden gebaseerde kinderboek Lola en de Grijze Massa kopen en tijdens Freeze kun je een voorstelling van haar zien. Lekker bezig, dus.

“Ja, maar volgend jaar moet ik wel zorgen dat de projecten gelijkmatiger verdeeld zijn over het jaar,” zegt Jamila. Of ze zelf tevreden is over haar eerste jaar als stadskunstenaar? “Tevreden genoeg.”

“Het is niet perfect,” zegt ze. “Hoeft ook niet, niemand is natuurlijk perfect, maar ik weet nu wel wat ik volgend jaar beter moet doen.”

Stadskunstenaar komt naar je toe

“In 2018 wil ik meer de wijken in. Mijn zichtbaarheid en de kwaliteit van mijn projecten is prima, nu wil ik de kunst en cultuur brengen naar mensen die er nog niet zoveel mee hebben.”

Community art, een moeilijk woord voor als je kunst samen met een gemeenschap maakt, is nieuw voor Jamila. “Ik wil mezelf ook blijven uitdagen en vernieuwen. Alleen dan kom je op een hoger plan.”

“Als ik volgend jaar mensen buiten de culturele sector wil bereiken, moet ik nieuwe wegen bewandelen. Daarvoor moet ik dan nieuwe mensen ontmoeten. Die moet ik maar gewoon gaan bellen, of zo.”

“Als ik dan wat in zo’n wijk heb gedaan, wil ik dat de mensen daar achterblijven met het idee dat als ze zelf iets willen doen, dat het dan ook gewoon kan.”

Brutale mensen hebben de halve wereld

“Het is echt niet zo dat alles mogelijk is, als je het maar hard genoeg wilt. Dat is hippie-bullshit. Maar als je iets wilt veranderen, dan kan dat wel degelijk. Dan moet je gewoon dingen doen.”

Dat gewoon maar dingen doen schijnt dus vrij effectief te zijn. “Daar was ik zelf eerst ook wel verbaasd over, eigenlijk,” zegt ze, “dat ondernemerschap, brutaal zijn en om dingen vragen gewoon werkt. Ik wil ook dat andere mensen dat snappen.”

“Zelf leerde ik bijvoorbeeld dat je een recensent gewoon moet opbellen als je wilt dat hij iets over je show zegt. Het is echt niet zo dat iedereen wel eventjes weet wat je aan het doen bent.”

Op die manier kreeg ook haar voorstelling die op Freeze Festival draait vorm. “Ik vind dat Rocco van De Staat echt de beste stem ooit heeft. Als ik hem op in een nummer hoor, houd zelfs ik me even stil. Dus heb ik hem gebeld of hij deze voorstelling ook mee wilde doen als verteller. Dat wilde hij wel.”

Met eenzelfde telefoontje kreeg ze ook Dennis van Tilburg bij het project gekregen. “Die zorgt voor de muziek en gaat hele vette dingen maken. Beetje ‘Stranger Things-achtige muziek.”

Alles voor de fame

stadskunstenaar jamila faber

Dat klinkt allemaal goed, we hebben dus een stadskunstenaar die alles voor de inwoners van de stad doet. Hoe fijn. Wat houdt ze er zelf eigenlijk aan over?

“Ik hoef nu minder te leuren met wat ik doe of wanneer ik wat voor elkaar wil krijgen,” zegt ze. “Door het stadskunstenaarschap word ik een stuk serieuzer genomen. Ik word uitgenodigd voor evenementen en sta plotseling op elke gastenlijst. Blijkbaar moet ik overal bij zijn.”

“Het is toch iets dat mensen aanspreekt. Vorige week zat ik bijvoorbeeld bij Radio 4 om iets te vertellen over Culturele Hoofdstad, juist omdat ik stadskunstenaar ben.”

Hoewel de Culturele Hoofdstad en de stadskunstenaar officieel niks met elkaar te maken hebben, is het wel een perfecte combinatie. “Ja,” zegt Jamila, “stadskunstenaar zijn tijdens 2018 is echt wel goed voor mijn naamsbekendheid.”

Dat juist zij deze culturele titel heeft tijdens het komende jaar is geen toeval. “Ik doe niks toevallig. Mensen die ik spreek, festivals die ik bezoek, het is niet zomaar. Ook mijn stadskunstenaarschap past in een groter plan.”

Aha, een groter plan. Wat mag dat dan wel zijn? “Beroemd worden,” zegt Jamila. “Zo’n narcist ben ik wel. Als ik beroemd ben, ben ik gelukkig.”

Ze weet heus dat dit een irrationele wens is. “Anderzijds, als je beroemd bent, word je vaker gevraagd en heb je meer mogelijkheden, zodat je steeds meer van je plannen kunt verwezenlijken. Daarom wil ik beroemd worden. En ik hou van applaus.”

Als mensen maar iets vinden

Een eindplan is er niet per se, “maar hoe groter het kader wordt, hoe groter je kunt denken. Als het kader straattheater is, wil ik een groot effect. Is het kader de Olympische Spelen, wil ik ook een groot effect.”

Dat grote effect is belangrijk voor Jamila. “Ik heb liever dat ze wat ik doe enorm kut vinden, dan dat het ze niks doet. Al heb ik het liefste dat ze mijn werk als stadskunstenaar sympathiek vinden. Bij vlagen ontroerend en inspirerend.”

“Met mijn kunst wil ik hoop en troost en strijdlust bieden. Zelf zit ik ook wel eens in een hoek waar er geen hoop en troost is. Ik weet hoe fijn het is om het dan te krijgen. Dus ik wil het ook graag geven.

“Kunst kan een pleister op de wonde zijn, het is een krachtig middel. Ik vind het heel eervol om dat als stadskunstenaar te kunnen bieden.”

Dat is een hartstikke mooi doel. Heeft de stadskunstenaar zo op de helft van haar termijn nog een boodschap voor de Leeuwarders op weg naar 2018? Natuurlijk heeft ze die.

“Wees lief voor elkaar en vergeet niet dat ieders daden, goed of slecht, ergens vandaan komen. Zelfs al levert iemand je een enorme kutstreek, vraag je altijd af waar het vandaan komt. Handel vanuit liefde in plaats van haat. En koop mijn boek.”

Lola en de Grijze Massa is te koop in Van De Velde boekhandel en De Toverlantaarn. En op de website van Jamila zelf.

Ga het gesprek aan ( comments)