Seizoensoverzicht Cambuur Deel I: Cambuur is terug


Onbeschrijfelijke spanning. Na drie kwartier voetbal weet ik één ding zeker, morgen moet er ander shirt aan. Deze geur, zo stel ik mij de walm na een driedaagse non-stop busreis dwarsdoor de Sahara ongeveer voor.

In mei, promoveren wij!

Nooit heb ik geweten dat voetbal kijken voor de televisie zo intensief kan zijn. Maar dit is dan ook niet zomaar een wedstrijd.

Na 45 minuten voetbal staat Cambuur 0-1 voor bij Excelsior en staat concurrent FC Volendam 2-1 achter bij Go Ahead Eagles. Blijkbaar heeft de belofte van Cambuur-back Wout Droste om zijn Deventer oud-ploeggenoten te trakteren op een kratje bier de Eagles vleugels gegeven.

Zoals velen heb ik getwijfeld om af te reizen naar Rotterdam voor dé wedstrijd. Zoals velen dacht ook ik dat het allemaal zinloos zou zijn. Met de kennis van nu oliedom.

Ik had er bij kunnen zijn. In plaats van feestvieren in Rotterdam zit ik op 3 mei 2013 in mijn eigen huiskamer met een paar vrienden te kijken naar een enorme sensatie.

Biertje erbij, voetbal op twee schermen en proberen stil te blijven zitten. Maar die spanning, wat is die spanning slopend!

Henk verdient een standbeeld

Eigenlijk moet het ook niet kunnen. Cambuur heeft geen seconde bovenaan gestaan. Onder Alfons Arts was het voetbal regelmatig zo spannend als het WK freestyle punniken.

Arts vertrok en met Henk de Jong kwam een wonderdokter. Er werd verloren bij Almere City (op kunstgras, getverdemme), maar daarna was de machine van Henk de Held niet meer te stoppen.

Hoogtepunt was de uitwedstrijd tegen FC Emmen. Meer uit- dan thuissupporters, met dank aan de plaatselijke supermarkt die twee kaarten cadeau deed bij een sixpack frisdrank.

Heel Leeuwarden klotste nog weken na van de cola. Het opkomende besef dat de troepen van Henk het wel eens echt konden gaan flikken en Cambuurspelers hangend in de hekken deden de rest.

Cambuur promotie

Okselvijvers

Dat was toen, nu zit ik met klotsende oksels na drie kwartier voetbal bij te komen en om de twee seconden op mijn telefoon te kijken.

Alsof men op Tuvalu, waar het later is dan hier, al weet wat de uitslag is en deze graag met mij wil delen. Mijn vriendin, dkv-supporter, moppert aan één stuk door. Nu doet ze dat anders ook, maar nu wordt ze vervelend en eng.

“Jij krijgt volgend jaar in de Eredivisie geen seizoenkaart, dan ben je mij kwijt.” Of dat een dreigement is of een beloning, ik weet het niet. Waarschijnlijk gaan de komende drie kwartier bepalen of ik aan het einde van de dag nog een vriendin heb.

Wat maakt het ook uit. Dertien jaar heb ik Cambuur zien ploeteren in de eerste divisie. Kansloze nederlagen zien lijden tegen Telstar, Haarlem, Fortuna Sittard en Helmond Sport.

Gejuicht na een overwinning op het onverwinnelijk geachte RBC, kapot gegaan van de spanning tegen Roda JC, talloze keren het Woanskip gezongen na goals van Jeroen Ketting, Dirk-Jan Derksen, Sandor van der Heide, Mark de Vries, Koen Brack, Jan Bruin en zoveel meer.

Nog drie kwartier volhouden en volgend jaar lijden we kansloze nederlagen tegen Ajax, Feyenoord en PSV. Want, wat heeft Cambuur nou te zoeken in de eredivisie? De ploeg heeft immers geen minuut bovenaan gestaan tot halverwege de wedstrijd tegen Excelsior.

Het wonder van Rotterdam

De voetbalgoden zijn Cambuur eindelijk eens goedgezind. Go Ahead maakt al snel 3-1. Nu nog de bevrijdende 0-2 en volgend jaar gaan we eindelijk weer eens winnen van die tobbers uit het zuiden van de provincie.

Lang weet Cambuur het spannend te houden. Dan schiet Adnane Tighadouini toch nog de bevrijdende tweede goal binnen. Juist Adje, de man met de moeilijke achternaam. De naam die je niet durft te typen zonder even te controleren op google.

De man ook die in de hekken hing uit bij Emmen. De huurling van Vitesse maakt zich onsterfelijk in Leeuwarden. Prachtig waren de beelden na de wedstrijd van de islamitische Adje die aan het bidden was met enorme fles bier naast zich. Twee werelden kwamen samen.

Cambuur is kampioen!

Meteen na de goal heb ik het niet meer. Vol ongeloof staar ik naar de tv. Het staat er echt. Excelsior 0, Cambuur 2 en Go Ahead Eagles 3, FC Volendam 1. Cambuur wordt kampioen.

Cambuur wordt kampioen! Terwijl ik rood word van de opwinding en de warmte, wordt er links van mij iemand gifgroen. Het is dat ze nooit heeft blootgestaan aan gammastraling, anders scheurde ze nu ongetwijfeld uit haar kleren en veranderde ze in een groot groen wezen.

Iets in mij zegt dat ik dit succes vanavond niet met mijn vriendin kan vieren. Dat hoeft ook niet. Ik heb genoeg aan de beelden op tv. De scheids fluit af. Nog altijd kan ik het niet bevatten.

Yuri Rose tilt de schaal boven zijn imponerende kale kop, Henk de Jong knuffelt iedereen die hij tegenkomt en de meeste spelers doen een vrij succesvolle poging tot comazuipen terwijl ze nog de ereronde lopen.

Naar de Oldehove!

Door wat vage omstandigheden mis ik de spontane huldiging in het Cambuurstadion. De spelers worden midden in de nacht spontaan gehuldigd door duizenden mensen in stadion.

Ook nu weer zie ik de beelden op tv en op internet. Ik voel me net een Ajaxsupporter. Altijd maar roepen dat je fan bent, maar ondertussen alleen op tv je ploeg volgen. Gelukkig is er op maandag 6 mei een herkansing.

Een enorme mensenmassa huldigt de helden bij de Oldehove. Daar wil ik bij zijn. Aangezien ik een seizoenkaart bij Cambuur toch prefereer boven een vriendin met dkv-bloed heb ik ook alle tijd en geen juk aan mijn been.

Samen met tien- tot vijftienduizend andere supporters sta ik het team toe te zingen. Een geweldig moment. Daar kan zelfs een schijtlollige wannabe speaker niets aan veranderen.

Terug naar de realiteit

Na de huldiging komt de realiteit. Wat heeft dit Cambuur in vredesnaam in de eredivisie te zoeken? Natuurlijk klinkt het als een jongensboek om met Oebele Schokker de eredivisie in te gaan, maar is het realistisch?

Het is duidelijk dat er het één en ander moet gebeuren om niet compleet voor lul te staan komend jaar.

Ook het stadion baart veel mensen zorgen. Het wordt ongetwijfeld een hel voor de tegenstander. Tienduizend fanatieke Cambuursupporters zullen er alles aan doen om Cambuur naar de overwinning te schreeuwen.

Maar het stadion heeft zijn beste tijd gehad. Als het in Noord-Groningen had gestaan was het al lang uit elkaar geschud. Het veld nodigt eerder uit om aardappelen op te telen dan om op te voetballen.

Ku(ns)tgras

Het uitvak zou niet misstaan in een Noord-Koreaans strafkamp. De eerste maatregel is een nieuw veld. Een kunstgrasveld! Kunstgras in Leeuwarden, het is eerder gebeurd, maar op al teveel goedkeuring kan het niet rekenen.

Cambuur in een volksclub, een club van oude principes, dan ga je niet spelen op een creatie dat net zo echt is als het haar op het hoofd van Gerard Joling.

Het is niet anders, er is weinig geld. Dat wordt ook eerlijk naar buiten gecommuniceerd door het bestuur. Cambuur speelt volgend seizoen op kunstgras.

Een smetje voor het prachtige stadion. Een tweede smetje is en blijft het uitvak. Je zou het gastenvak kunnen noemen, maar zo verwelkom je geen gasten. Ook hiervoor geldt echter, het kan niet anders. Net als de vele combi’s die uitsupporters zullen krijgen. Het kan domweg niet anders.

My Precious

Als Gollem uit Lord of te Rings verwelkom ik in de zomer mijn seizoenkaart. Nog net niet kwijlend stop ik het relikwie in mijn portemonnee. Wat er ook gebeurd, ik ben komend seizoen elke twee weken getuige van een fantastische wedstrijd in het Cambuurstadion.

De hele zomer droom ik van overwinningen op Ajax, Feyenoord en vooral dkv. Het lukt Cambuur een elftal bij elkaar te schrapen. De meeste sterkhouders van de kampioensploeg blijven behouden.

De ploeg wordt aangevuld door enkele talenten en spelers met een krasje. Geen ploeg om kampioen mee te worden, volgens vele kenners een ploeg die troosteloos zal gaan afdalen naar de krochten van het betaalde voetbal. Aangezien het in de eredivisie elke week de lamme tegen de blinde is heb ik geen idee wat ik moet verwachten.

An Englischman in Liwwadden

De datum 4 augustus staat al weken met een dikke streep in de agenda. Dan begint de competitie. Vergeet de voorbereiding. De zomeravondpotjes tegen amateurs zeggen weinig over het niveau van Cambuur.

4 augustus, dan moet Cambuur er staan, thuis tegen NAC. De club uit Breda is een niet onoverkomelijke horde om voor het eerst in dertien jaar een overwinning te boeken in de eredivisie.

Samen met mijn vader vertrek ik vroeg naar het stadion. De spanning is thuis toch niet te harden, dan kun je beter op tijd bij het stadion zijn.

Twee uur voor de wedstrijd is het al druk rondom het stadion. De lucht is zwanger van de spanning. Het is warm op deze dag. Op de slippers naar het stadion, dat kan niet vaak.

Vandaag is het echter geen overbodige luxe. Opeens hoor ik Engels gemompel achter me. Nou wist ik al langer dat Cambuur een Engels stadion had, maar Engels hoor ik niet dagelijks.

Ik draai me om en zie een kleine gedrongen Engelsman en besluit hem aan te spreken. De man blijkt uit de omgeving van Londen te komen en is in de omgeving op fietsvakantie.

Zaterdag op zondag sliep hij op Terschelling toen hij hoorde dat er in Leeuwarden zou worden gevoetbald. Hij bedacht zich geen moment en pakte zondagochtend de eerste boot naar de vaste wal.

Is er bier? Er is bier!

Van Cambuur had hij nog nooit gehoord, maar een voetbalwedstrijd in de competitie waarin ook Ajax speelt moet wel goed zijn. Mijn opmerking dat er in Engeland dan na 1995 geen beelden van Ajax meer te zien zijn geweest snapt hij niet helemaal.

Ik neem hem mee het stadion in, waar hij van de ene in de andere verbazing valt. Kunstgras en bier in het stadion! Het eerste vindt hij meer bij hockey horen, iets wat ik niet geheel met hem oneens ben.

De tweede verrassing vindt hij een stuk aangenamer. Bier in het stadion! Waar men zich in Engeland klem zuipt in de pub alvorens naar het stadion te gaan omdat er geen druppel alcohol te krijgen is op de tribunes, kan hij hier aan het veld staan en toch zijn alcoholpromillage op orde houden.

Met een biertje in de hand vertel ik hem over de vele hoogtepunten van Cambuur. Na twee slokken bier ben ik door het gespreksonderwerp heen. Gelukkig is het de hoogste tijd om de plaatsen op te zoeken.

Nienhuis

Ein-de-lijk Cambuur in de eredivisie

Op de tonen van Explode komen de spelers het veld op. Bij mij en alle andere volwassen mannen om me heen staat het kippenvel dik op de armen. Hier hebben we allemaal jarenlang op gewacht.

Hiervoor hebben we jarenlang met een paar duizend man zitten blauwbekken op een koude vrijdagavond tegen AGOVV of HFC Haarlem. Nu speelt Cambuur in een vol stadion, waarbij het met ruim twintig graden ook nog eens goed vertoeven is. Het lijkt een compleet andere wereld.

Cambuur speelt een typische openingswedstrijd. Er gebeurt weinig. Voorin kan het geen vuist maken en achterin wordt het gered door de uitstekende doelman Leonard Nienhuis.

Nienhuis is door trainer Dwight Lodeweges verkozen tot eerste doelman, waarna de nieuwe doelman Ruud Swinkels direct is vertrokken. De ijdele Brabander vond zichzelf belangrijker dan de club, ging uithuilen op schoot bij zijn moeder en besloot terug te gaan naar Willem II.

Door een goede Nienhuis en een zwakke voorhoede eindigt de de wedstrijd zoals deze is begonnen. Nul tegen Nul. Een goed begin in de eredivisie.

Babbelen met bier en bitterballen

Na de wedstrijd wordt er nog lang nagepraat in de zakenclub. Ook hier vloeit het bier weer rijkelijk. Het eerste punt is een reden voor enthousiasme.

Cambuur heeft laten zien het niveau aan te kunnen, hoewel het duidelijk ontbreekt aan stootkracht. De verdediging staat goed en de nieuwe huurling van Ajax, Jody Lukoki, heeft alles in zich om een publiekslieveling te worden.

Er ligt een basis om mee verder te kunnen. Het personeel klaagt vooral over de pakken, alles gaat nu net iets officiëler en daar hoort een keurig pak bij. Gelukkig hoeven zij bij temperaturen boven de 25 graden geen stropdas te dragen.

Een oud-medewerker laat stiekem zijn ticket van de wedstrijd van een dag eerder zien. Heerenveen-AZ. Zonder enige schaamte komt hij uit de kast als dkv’er. Gezien de 4-2 van dkv en de 0-0 van Cambuur heeft een uitstekend weekend gehad.

Iets wat wordt beaamd door een Cambuurspeler, wiens weekend na ‘vier punten’ niet meer stuk kan. Drie voor dkv, en één voor Cambuur. Het zij ze vergeven. De derby is nog ver weg, de eerste overwinning trouwens ook.

Geschrven door Wouter Schollema. Eerdaags verschijnt deel 2.

Ga het gesprek aan ( comments)