Het lot van de fotograaf op Promised Land

Promised Land 2 fotograaf

Als fotograaf rondlopen op een festival is altijd een beetje tricky. Ondanks dat bezoekers weten dat ze gefotografeerd of gefilmd kunnen worden op een publiekelijk feest, vindt niet iedereen dat even leuk. En dan heb je ook nog de mensen die letterlijk schreeuwen om op de foto te komen. Bij het onbeschofte af.

Wat dat betreft is Promised Land een festival als alle andere. Maar er is ook een verschil. De doelgroep van hardere house-feesten gebruikt met enige regelmaat wat anders dan alcohol om in de juiste vibe te komen. Dat is helemaal niet erg overigens. Waar mensen van drank nog wel eens wat agressief kunnen worden, daar zorgt bijvoorbeeld XTC voor een vredelievende roes. Met alleen maar blijheid, unicorns en liefde. Over het algemeen dan.

Blote barsten en norse blikken

Want er zijn altijd uitzonderingen die de regel bevestigen. Misschien wel die paar gasten die losgaan voor het hoofdpodium. Het zijn stoere, grote en sterke jongens. Dat kan iedereen zien. Want ze hebben allemaal hun shirt uitgetrokken om met hun torso meiden te imponeren. De biceps, spierballen en sixpackjes mogen ook gezien worden. Maar daardoor zien ze er ook wat agressief uit. De zonnebrillen en geconcentreerde blikken maken die vrees compleet.

Promised Land fotograaf

Maar het is wel een mooi tafereel. Die dudes die in hun eigen zone staan te hossen, hakken, bouncen en hun armen wijd gespreid de lucht insteken om de dj te aanbidden. Na enige twijfel besluit ik de jongens op de gevoelige plaat vast te leggen. Zowel film als video. Eerst vanaf een afstandje, daarna vol de camera in hun bakkes. Ze vinden het mooi. Denk ik. Want ze poseren. Totdat de grootste van het stel mij, op dwingende toon, bij zich roept.

Het lot van de fotograaf

Hij kijkt mij streng aan. ‘Ohoh, daar ga ik, dit wordt bonje,’ schiet even door mijn gedachten. Toch besluit ik naar hem toe te lopen. Er zit tenslotte een hek tussen ons, er zijn beveiligers in de buurt en ik sta mijn mannetje wel. “Maak je foto’s?,” buldert de vent. “Mag ik ze zien?” Uiteraard mag dat. Hij checkt ze en er verschijnt, onder zijn kaalgeschoren schedel, een grote glimlach op zijn gelaat. “Vet man! Heel vet!.”

Hij pakt mij beet. Drukt zijn vieze, natte, naakte en zweterige lichaam tegen me aan. Geeft me een ferme knuffel die minuten lijkt te duren om me tot slot een kleddernatte zoen te geven op mijn voorhoofd. Ik kan geen kant op. Echt fijn is het niet, integendeel, alsof ik gevangen word gehouden onder een klamvochtige (doch kaalgeschoren) oksel. Maar het is oprechte liefde. Voor de muziek, voor het feest, voor de vibe en de fotograaf die het tafereel vereeuwigt.

Door Willem Groeneveld – check hier alle foto’s van Promised Land

Ga het gesprek aan ( comments)