Even kieken bij… DE Café

DE Cafe Leeuwarden

Sinds nog maar heel kort kun je ook eten bij DE Café. Meer dan een blueberry muffin, zeg maar. Een koffietent die ons avondeten gaat verzorgen, gaat dat goed komen? Even kieken bij… DE Café.

Sinds een jaar of vijf vind je op de hoek van de Doelesteeg het D.E. Café. Prima bakjes, steengoed sfeerbeheer en dito inrichting hebben het koffiehoekje laten uitgroeien tot een vertrouwde speler in de Leeuwarder cafeïnemarkt.

Eigenaar Patrick en zijn leger aan barista’s blijven ook altijd bezig met de boel veranderen. Er is altijd wel iets nieuw. Als ik die zes jaar in een rijmpje moest samenvatten, zou het dan ook zo gaan:

Verbouwingkje hier, verdiepingkje daar,
Bij het D.E. Café zijn ze nooit klaar.

Nieuwste aanwinst in de tent, een volledige keuken. Als je een keuken hebt, kun je ook eten maken. Dat doen ze op de eerste verdieping, waar je vanaf nu trouwens ook je koffie kunt bestellen.

Kleine prijsjes

Bordje bij het wachte

Een bordje voor bij het wachten.

Geheel toevallig kom ik Patrick tegen, zoals gezegd de eigenaar van het establishment, die me vertelt dat dit de allereerste dag is dat de keuken echt open is.

Als hij er toch is, kan hij me net zo goed meer vertellen over het hoe en wat. Dat doet hij ook. “Mensen hebben het hier erg naar hun zin als ze koffie komen drinken,” zegt hij, “dan kunnen ze niet zo goed even blijven eten.”

Uitstekende motivatie om voer te serveren, dat is waar. “De kaart is simpel, de ingrediënten goed en vers en als je bestelt, krijg je het eten binnen een paar minuten,” zegt hij, “als het even lukt, gelijk met je bestelde drankje.”

Bij D.E. bestel je koffie aan de counter en voor je eten geldt hetzelfde. Als eerste klant ooit, welk een eervolle primeur, bestel ik er de lasagne met geitenkaas en champignons. €8,95 staat er bij het gerecht. Meteen het duurste wat je er krijgen kunt.

Rampzalige vertraging

Lasagne bij DE Cafe

De lasagne. Vierkant, stevig, smaakvol.

Het is op dat moment 18:12. Ik krijg alvast m’n bestek mee en begin te wachten, terwijl Patrick vertelt dat je vanaf nu ook ontbijt kunt scoren bij DE. Yoghurt met dingen, of pannenkoekjes. Dat werk.

Om 18:25 heb ik een dampende lasagne voor me staan. Dat is rap, maar niet ‘direct-bij-je-bestelling’-rap. Wel verdikke Patrick, hoe is zulk een vertraging mogelijk?

“Omdat we echt net voor het eerst die keuken open hebben,” zegt Patrick als ik dit stukje gezeik over m’n lippen pers. Het is eigenlijk het enige dat ik te zeiken heb over het eten bij D.E. Café.

Het oordeel

De counter op de eerste heeft een heuse keuken.

Want ik ben hier wel fan van. Dit ‘Small Diner’, zoals het op de kaart wordt aangegeven is dan wel niet een enorm bord vol, maar weinig is het ook niet. Daarbij, nog geen negen euro. Gien geld.

Het enige correcte woord dat bij de lasagne zelf past, is ‘fijn’. De smaak is zacht en de structuur is perfect. Als ik zelf lasagne maak, valt het altijd uit elkaar als glibberig karton. Dit is een stevig taartje. Mooi.

Ook de salade eet ik op. Laat ik meestal precies zo liggen als dat ik hem kreeg, maar dit is een lekkere salade. Met pitjes en croutons en zo.

Het bordje is niet veel later schoon leeg. Zou ik hier nog een keer eten? Nou, als ik er toch rond etenstijd een bakje aan het doen ben, zou ik niet weten waarom niet. Aanradertje dus. Eten bij D.E. Café krijgt van mij vijf koffiebonen.

Door Henk Rigter.

Ga het gesprek aan ( comments)