Column Aniek van Dam: de helaasheid van de dildo


Het was mijn eerste keer. Ik was wat laat op de gelegenheid, dus kwam enigszins gejaagd binnen en excuseerde me naar de eerste vrouw die ik tegenkwam. De huiskamer van vriendin X was gevuld met vrouwen in alle vormen en leeftijden. In het midden van de kamer stond op de grond een gigantische plastic penis omringd met kaarsen en snoepjes in de vorm van een hart. Ik begroette iedereen, stelde mezelf voor en ging wat ongemakkelijk op een kussen zitten naast de ietwat gezette vrouw die ons de avond door zou leiden.

Vrijwel gelijk kreeg ik een goodybag in mijn handen gedrukt, waar onder andere wat pepernoten – het was rond Sinterklaas – en een suggestief langwerpig kadootje in zat. Ik hield het kado nog onuitgepakt in mijn hand en zei voordat ik er erg in had: ‘Nou, hij mag wel wat dikker, hoor.’ De vrouwen giechelden wat en stelden me gerust dat ik nog wel met iemand kon ruilen: er waren verschillende maten. Toen ik het uitpakte zat er echter niet in wat ik had verwacht. Het was een winterpeen. Gewoon een dikke wortel. Het schaamrood liep me op de kaken en ik probeerde nog wat zinnigs te zeggen, wat enkel resulteerde in wat gehakkel en een zielig lachje. Dus. Dit is wat je krijgt op een dildoparty.

Ik was nog zo groen als gras wat seksspeeltjes betreft. Ik dacht: ‘Ik heb 10 vingers. Ik red me prima.’ Het animo was verrassend groot, laat staan de diversiteit; van jonge, mooie meiden tot oudere, wat uitgezakte vrouwen. Sommigen heel mooi, sommigen waarvan ik stiekem dacht: ‘Een beetje make-up zou wonderen doen.’ Enfin. Ik weet ook niet precies wat ik wel kon verwachten.

Al gauw passeerde het materiaal de revue. De vrouw sprak uitgebreid over haar ervaringen met dildo’s, vibrators, butplugs en apparaten waar ik tot dan toe het bestaan ervan me niet kon voorstellen. Monsterlijke,  vibrerende dildo’s waarvan ik dacht: ‘Als ik deze ooit gebruik wil ik van mijn leven niets anders meer.’ Ik zag mijn liefde voor mannen als sneeuw voor de zon verdwijnen. De kunst van het ‘testen’ van de vibratie was door de dildo dan wel vibrator tegen het puntje van je neus te drukken. Je moet het je kunnen voorstellen: Een huiskamer met zeker twintig vrouwen met allemaal een dildo tegen hun neus.

Nee. Ik hoefde het allemaal niet. Van vaginale ballen om je kringspieren te trainen tot een vibrator met afstandsbediening tot de Tarzan. Het enige waar ik warm voor liep was het roze, vibrerende badeendje die heel fijn voelde toen ik ‘m gewoon op m’n buik zette. De badeend kostte dan wel weer gelijk 60 euri, omdat er een Swarovski kristal in was verwerkt.

Menigeen ging naar huis met een speeltje voor de slaapkamer. Ik begon te twijfelen aan mezelf: Ben ik nu zo preuts? Is dit nu wat kinky is? Wat ‘hoort’? Waarom zou je zo een gigantische dildo aanschaffen? Is het laksheid? Een gemis? Een tijdelijke optie als je ‘in between relationships’ zit? Want ik zie mezelf gelijk bij de eerste de beste man waar ik bovenop zit, vermoeid zuchten: ‘Laat maar, ik pak m’n dildo wel, daar kom ik tenminste wél mee.’ Wat is er mis met gewoon ordinair vingeren? De basis, de kern, de natuur, jezelf aanraken in plaats van een ding tegen je clit houden of in je vagina stoppen en wachten tot er wat gebeurt. Is de dildo een surrogaat-man? Een next-best-thing? Kan iemand het me uitleggen?

Er is in ieder geval een markt voor, een markt met een gesegmenteerde doelgroep. Het is vooralsnog niet aan mij besteed. Misschien ooit. Misschien dat ik me ooit ga vervelen als ik met lekkende melktieten op de bank zit, m’n man 80 uur in de week werkt en we alleen seks hebben op de tweede woensdag van de maand.

Ik ben echter niet met lege handen naar huis gegaan. Het is een kleine vibrator waar ik zo om moest lachen dat ik ‘m moest hebben. Een vibrator in de vorm van een lipstick, kan zo in je make-up tas. Dan zou ik kunnen zeggen: ‘Ik ga even naar de wc om mijn lippen te stiften.’ Achteraf blijkt dat ik de lipstick enkel om de grap heb gekocht. Het ligt al maanden in de lade van m’n nachtkastje, in vergetelheid geraakt. Nee, liever een echte man of met wat nattevingerwerk.

Ga het gesprek aan ( comments)