Cultlegende Bob Log III treedt op bij Mijn Ouders en ik beland op z’n knie

In de huiskamer van Sanne en Timen aan de Speelmansstraat speelt cultheld Bob Log III. Gehuld in een fluwelen stuntmanpak en met een motorhelm op zijn hoofd speelt deze one man show binnen een uur de hele toko op z’n kop.

Facebookbericht van Koen Haringa in de mailbox. Of we niet even willen komen kijken dinsdagavond bij Mijn Ouders. “Een droomboeking”, noemt de organisator het. Al acht jaar lang probeert hij Bob Log III te strikken. Vanavond komt die droom uit.

Bob Log III

Bob wie?! Log de derde. Klinkt gek, niet? Ja, dat klinkt inderdaad gek. Maar het is zijn echte naam, leer ik aan het einde van de avond. We staan buiten in de tuin te roken. Bob praat met iedereen, legt uit hoe hij in Arizona is geboren, maar nu Australië zijn thuis noemt.

“Daar hebben ze geen toevoegingen als ‘de derde’ achter namen. Stom, want dat is wel echt mijn naam. Helaas, mijn post blijft stug aankomen met de aanhef Bob Log. Soms mis ik Tuscon Arizona wel. Niet alleen daarom hoor.”

Hij lacht wat en neem een hijs van zijn sigaret. Grijs haar, compleet gehuld in zwart, bril met een zonnebril clip-on erop. Een lieve vent en een echte Amerikaan. Niets bijzonders, zou je zeggen. Maar laten we een uur teruggaan in de tijd.

Gekkenhuis

Oh yeah, I’m Bob Log the third and this is my guitar!” Zo’n dertig man joelt wanneer een persoon in een fluwelen stuntmanpak, een gitaar om z’n nek en een glimmende motorhelm op z’n hoofd het fictieve podium in de woonkamer betreedt.

De figuur neemt plaats op een krukje. Rechts staat een kickdrum en links een zelfgebouwd instrument bestaande uit twee bekkens en een tamboerijn. Achter hem is het een wirwar aan kabeltjes, lichtjes en toetsjes. Zijn stem klinkt raar. Dat komt omdat er een telefoon in zijn helm zit waardoor hij zingt.

 

Iedereen in het publiek kijkt elkaar enthousiast en tegelijkertijd verbaasd aan. Wat gaat hier gebeuren? Wanneer de eerste ram op de gitaar komt en de beat inkickt, zuigt Bob Log III ons binnen no time in zijn surrealistische wereld van unicorns, tieten, whiskey en vette riffs. Gekkenhuis!

‘A song for the back of your head’

Who has a back of a head?” Bob is weer gaan zitten nadat hij theatraal in een supermanhouding duidelijk heeft gemaakt dat het vorige nummer is afgelopen. De hypnotiserende swampy sounds zijn spot-on en ik ben helemaal verkocht. Daarom schreeuw ik het uit. Het antwoord: “Why don’t you come over here and sit on my knee, so I can sing a song for the back of your head?

Organisator Koen duwt me naar voren en voor ik het weet zit ik op Bob’s knie. Het is de plek waar de artiest het liefst een knappe vrouw heeft zitten, maar helaas voor hem: het is Teo. Als een cowboy op een stier ga ik vol voor deze rock ’n roll rodeo. Na afloop van de song roept Bob me nog na. “Special thanks to the pretty lady! Goddamn it, I can’t see shit in this thing.

Ballonnen en beats

Dan denk je dat je alles gehad hebt, maar nee. Bob vraagt vriendelijk of hij onze lucht mag lenen. “Can I borrow your air, Leeuwarden? Can I borrow it here between my legs? Can I borrow it between my legs to make it awesome?” Het publiek geeft luidkeels toestemming waarop Bob een zak met ballonnen naar ons toe gooit.

We beginnen te blazen, te huffen en te puffen. Binnen no time is de huiskamer veranderd in een soort van ballenbak alleen dat met ballonnen. Onze stuntman en reisgids door het surrealistische landschap trapt als een gek op zijn kickdrum en schudt groovy gitaarlickjes, de een na de ander uit z’n pols.

Bij een van de typerende breaks in zijn songs staat hij op en begint op de maat ballonnen kapot te trappen. “Come on everybody! Pop some balloons, just to feel awesome. Come on!” Zonder twijfel ontstaat er langzaam maar zeker een hyperfocus op de opgeblazen rubbers. Mensen knijpen, stampen, lachen en duwen.

Cultheld

Bob Log III gaat al eenentwintig jaar mee. Zijn motto, zo vertelt hij me later, is: “You take a guitar, turn it up, make the ladies dance, and have a good time. That’s what rock’n’roll is to me.” Hij maakt het waar.

Wanneer zijn ‘laatste nummer’ is gespeeld, loopt hij zogenaamd de backstage in. Komt vervolgens terug. Schopt per ongeluk zijn bier om en klapt nog twee dikke songs over ons heen. We zijn in extase. We willen meer. Bob mag ons niet meer verlaten.

De huiskamer van Timen en Sanne is geen huiskamer meer. Het is het terrein waarop Bob Log III op zijn unicorn galoppeert, terwijl wij vanaf een regenboog zijn naam schreeuwen. Surrealisme tot de max and we like it!  Of zoals een van de bezoekers terecht zegt: “En dit op een doodgewone dinsdagavond in Leeuwarden. Waar anders?”

Special thanks aan Sanne en Timen die hun huis hiervoor beschikbaar hebben gesteld.

Foto’s door Marc Henri Quere

Ga het gesprek aan ( comments)