Even kieken bij… Pizzeria Sardegna

Het dak van Sardegna

Deze rubriek bestaat om nieuwe tentjes in Leeuwarden te checken. Pizzeria Sardegna is allesbehalve nieuw. Ze hebben wel eindelijk een pinapparaat. Genoeg reden om deze Koningsdag even te kijken bij… Sardegna!

Koningsdag is een dag die je wat zwierend doorbrengt. Enigszins brak van de nacht ervoor, koop je op de vrijmarkt een schilderij van een huilende zigeuner en nog wat zinloze meuk waar je niks mee doet.

Na een eerste biertje loop je nog twee keer over diezelfde vrijmarkt om te beseffen dat er behalve je eerdere aankoop eigenlijk alleen maar puinhoop ligt, je drinkt met vrienden nog een biertje op Kingsland, op een terras gaat er een fles rood doorheen en rond acht uur, wanneer de hele stad wat af begint te taaien, ben je lekker rozig en bedenk je dat je misschien eens wat moet eten.

Viva Sardegna!

Zwart wit sardgena

Pizzeria’s zijn dan altijd een goed idee. Niet te moeilijk en vrijwel altijd goed te nassen. Zodoende klap ik met nog vier fijne mensen de deur van Sardegna open. Meteen sta je in een nauw en schemerig halletje, met houten planken als een dakje, vlak boven je hoofd. Aan de muur hangen authentieke druivenranken van plastic.

Achter een barretje zit een mannetje scherp rond te turen met voor zich een bakje espresso. Het is de vorige eigenaar, vader van de huidige, die hier als een soort lokale Godfather de boel wat in de gaten houdt. 

Heel veel authentieker wordt een Italiaans restaurant niet. De muur is ooit een keer ruig gestuukt, met van die grove witte waaiers, de verlichting is schemerig en aan het plafond hangen talloze lege karaffen van glas en riet.

Aan de muur hangen zwart-witfoto’s van Italianen die de rest van de wereld alweer is vergeten. Het is hier een soort mediterrane tijdmachine, rechtstreeks naar de jaren tachtig.

Nee, dit is geen hippe Italiaan, zoals De Burgemeester van Napels of iets dergelijks. De inrichting is trouwens wel meer niet. De volgende woorden ga je in dit stukje bijvoorbeeld niet tegenkomen:

strak, efficiënt, modern, ruim, rustig, licht, kalmerend, en meer van die termen waar eettenten uit de eenentwintigste eeuw zich graag mee identificeren.

Wat maakt het uit? De formule werkt al jarenlang, dus hier verandert niets. Behalve dan de revolutionaire toevoeging van het pinapparaat, die episch werd aangekondigd.

Bestellen bij Renato

sardegna fryske pizza

Iedereen aan tafel bestelt een pizza, wat verder niet zo heel bijzonder is. Je zit tenslotte in een pizzatent, dus ja. Ik bestel de Fryske Pizza, dat lijkt me dan wel weer leuk.

Aan tafel kleppen we zoals mensen met een paar drankjes op dat altijd doen. Misschien zijn we luidruchtig, misschien ook niet. Wij hebben in ieder geval geen last van onszelf en niemand klaagt.

Regelmatig voegt eigenaar Renato zich even bij ons tafeltje om te vragen of alles goed gaat. Hij vertelt vol trots over het familiebedrijf, waar hij al sinds zijn veertiende werkt. Dat de inrichting hier nooit zal veranderen en dat hij zichzelf heeft leren handletteren omdat bij het belangrijk vindt dat de menuborden er mooi uitzien.

Het is een mooie verteller. De pizza’s zijn ook mooi. Twee tafelgenoten hebben de Pizza Rucola besteld. Door de wagonlading frisgroene sla is nog amper een pizza te ontwaren, maar hij smaakt wel.

Die van mij is in de vorm van een pompeblêd en is belegd met Friese worst en Riperkritekaas. Daar is geen fluit zuid-Europees meer aan en dat brengt me op een vraag die ik ook maar stel. Hoe Italiaans zijn pizza’s in Nederland eigenlijk nog?

Hollandse pizzeria

Volgens Renato, zelf een halve Italiaan, heeft de Hollandse pizza niet meer zoveel te maken met de Italiaanse. In de laars wordt pizza gegeten als hapje of tussengerecht en is minimaal belegd. Maximaal drie ingrediënten, vier als het mal gaat.

Een pizza Paesana, die wordt belegd met een dwarsdoorsnede van een goedgevulde koelkast, is dus veel meer ‘Boerenknecht’ dan ‘Paesana’. Na de zoetzure chinees en de burrito’s van de zogenaamde Mexicaan, eet je dus ook bij de Italiaan net-alsof-gerechten. Fanculo!

Ach ja, het smaakt er niet minder om. Het smaakt eigenlijk wel best. Je kunt daarbij zeggen van Hollandse pizza’s wat je wilt, maar ze vullen wel goed. Zo goed, dat we geen nagerecht hoeven.

Renato vraagt of we het zeker weten, want hij heeft cookielasagne. Ik maak de fout om te vragen wat er in zit. Een warme verhandeling over laagjes met koekjes, chocolade en Oreo later, neem ik zo’n unit watertandend mee naar huis.

We betalen natuurlijk met onze betaalpasjes. Dat gaat hier enorm makkelijk en uit niks blijkt dat deze noviteit nog maar recentelijk een onderdeel van Pizzeria Sardegna is. Na het intoetsen van vier cijfertjes en een groene knop, hebben we opeens zomaar afgerekend. Onvoorstelbaar.

Conclusie

Dit is een leuke pizzeria. Bij lange na geen haute cuisine, maar je hoort mij geen slecht woord zeggen. Het is er warm, schemerlicht maakt iedereen mooi en de pizza’s zijn lekker.

Je betaalt er helemaal niet veel voor je eten en als je betaalt, hoef je niet eens per se cash op zak te hebben. Want had ik al gezegd dat ze een pinmachien hebben?

Door Henk Rigter

Weet je zelf ook een leuke plek die nu of binnenkort haar deuren opent? Laat het ons weten en dan kieken we daar ook even.

Ga het gesprek aan ( comments)